ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಪಯಣ

ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ೨೦೧೧

ಈ ಲೇಖನ ನಾನು ಕಳೆದ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ, ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯ ಸದಸ್ಯನಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತ ಚೇರ್ಮನ್ ಆಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ. ನಾನೊಬ್ಬ ಹವ್ಯಾಸಿ ಕನ್ನಡ ಬರಹಗಾರ. ಯಾವುದೇ ಅಂಶಗಳು ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ನಿಮಗೆ ತಪ್ಪು ಕಂಡು ಬಂದರೆ ನನ್ನಿಂದ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಇಮೇಲ್ ವಿಳಾಸ ganabhat@gmail.com ಗೆ ಬರೆಯಿರಿ 

ನಾನು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಬಂದ ಮೊದಲ ಮೂರು ವರ್ಷ ನನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ವಹಿವಾಟು ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದು ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಹಿಂದಿ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಿಂದ ಬಂದವರಾಗಿದ್ದರು.ನಾನು ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು. ಕೆ. ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು 2010 ರಲ್ಲಿ. ಆಗಿನ ಕೆ.ಯು.ಕೆ.ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯ ಸದಸ್ಯರಾದ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ ಪ್ರಸಾದ್ Croydon ನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮೊದಲು ಭೇಟಿ ಆಗಿದ್ದು. ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಐ. ಟಿ. ಎಂಜಿನೀರ್ಸ್ ತಾಣವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಲಂಡನ್ ಹಾಗು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವ ಹೊಂದಿತ್ತು. ವಿರುಪ್ರಸಾದ್ ಅವರ ಸಹಯೋಗದಿಂದ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕನಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಯು.ಕೆ ಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ೩೫ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆಯೇ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆ ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು. ಆಮೇಲೆ ನಾನು 2011 ರಲ್ಲಿ ಲಂಡನ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಯು.ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡ ಪಂಗಡಗಳಿರುವುದೆಂದು ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಂತರ ಮನವರಿಕೆ ಆಗಿದ್ದು. ಇವೆಲ್ಲರ ಮದ್ಯ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಸತತವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವದು ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸಂಗತಿ. 2011 ರಿಂದ 2013 ತನಕ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ವಾಲಂಟೀರ್ಸ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಸಹಯೋಗ ಕೊಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ. 2014ರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಯ ಆಗಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ವಿವೇಕ್ ಹೆಗ್ಡೆ ಅವರ ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ಲ್ಯಾಘನೀಯವಾದ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು. ಅದೊಂದು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಬಜೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ನಡೆಸಿದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ.ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕಮಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ನಾನು ಅತಿ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಡೆಸಬಹುದು ಎಂಬ ಅನುಭವ ಪಡೆದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕಮಿಟಿ ಸದಸ್ಯರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಬಂಡವಾಳ ಕೂಡ ಹೂಡಿದ್ದರು.

ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ೨೦೧೪

ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಂಡವನ್ನು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿಡುವದಲ್ಲದೆ ಸಕಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಆಯೋಜನೆಯ ಮುಂದಾಳತ್ವವನ್ನು ವಹಿಸುವುದೇ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ನಾವು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ ಮಾಡೋ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿದ್ದೆವು. ಒಂದು ಪ್ರಮುಖವಾದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದವರಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಹಾಗೂ ಟಿಕೆಟ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತುಂಬಾ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೇ ಹೈ- ಟೆಕ್. ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಲೇ ಕೆ.ಯು.ಕೆ ಯ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯ ಸದಸ್ಯರಾದ ವಿನಯ್ ರಾವ್ ಆನ್ ಲೈನ್ ಪೇಮೆಂಟ್ಸ್ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಂದಿನಿಂದಲೇ ಪಳಗಿದವರು. ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ೧೦ ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಬಂದ ಕಲಾವಿದರನ್ನ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಊಟ ತಿಂಡಿ ಹಾಗೂ ಕಲಾವಿದರ ವಸತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸುಗಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಸಹಯೋಗದಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಕೆ.ಯು.ಕೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಲಾಸ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೋ ನಿಜ ಆದರೆ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಲೋಪ ದೋಷಗಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಡೆದಿದ್ದು ಮುಂದಿನ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ಒಂದು ಮಾದರಿ ಆಯಿತು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಅಜೀವ ಸದಸ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ಕೇವಲ 5 ರಿಂದ 10 ಪೌಂಡು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಸದಸ್ಯತ್ವದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಹಣ ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುವಂತ ಮೊತ್ತ ಅಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಜೀವ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೂಡ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಾಡುವಂಥ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ವೆಚ್ಚ ಸುಮಾರು 15 ರಿಂದ 20 ಸಾವಿರ ಪೌಂಡು. ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಯುಗಾದಿ ಪ್ರಯುಕ್ತ ನಡೆದ ಮಿಲ್ಟನ್ ಕೇನ್ಸ್ ಶಾಖೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ೧೨ ಪೌಂಡು ಟಿಕೆಟ್ ದರದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ನೆರಳು ಬೆಳಕು ಕಲಾವಿದರಾದ ಶ್ರೀ ಪ್ರಹ್ಲಾದ್ ಆಚಾರ್ಯರನ್ನು ಬರಮಾಡಿ ೩೦೦ ರರಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದ ಯಶಸ್ಸು ಕೂಡ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅಮೇರಿಕಾ ದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅಕ್ಕ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ವಿಷಯ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ನೆಡೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಹಣಕಾಸಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಬಂಡವಾಳ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಟಿಕೆಟ್ ಹಣದಿಂದ ಸಂಗ್ರವಾದ ಮೊತ್ತ ಹಾಗೂ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಯೋಜಕರ ಹಣ. ಹೀಗಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡುವದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ವೀಕೆಂಡ್ ಇನ್ ಲಂಡನ್ ವಿಥ್ ರಮೇಶ್ (ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ) ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವೆಚ್ಚದ ಕೇವಲ ಶೇಕಡಾ 80 ಮಾತ್ರ ಟಿಕೆಟ್ ಹಾಗೂ ಪ್ರಯೋಜಕತ್ವದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹವಾದದ್ದು. ಹೀಗಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದಿಂದ ಮಾಡುವ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಹಾಜರಾತಿ ಹಾಗೂ ಟಿಕೆಟ್ ವೆಚ್ಚ ಕೊಟ್ಟು ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಿದ್ದ ಎನ್ನುವ ಮನೋಭಾವನೆಯೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಕಾರಣ ಹಾಗೂ ಜನ ಹೆಚ್ಚು ಬಂದರೆ ಆಯೋಜಕರಿಗೂ ಅಬ್ಬಾ ಲಾಸ್ ಆಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ತೃಪ್ತಿ.
ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು. ಕೆ. ತನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಮೂರು ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಂಘಟಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯ ಸಂಘಟನೆ ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ಇವೆಂಟ್ಸ್ ಟೀಮ್. ಈಗಾಗಲೇ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ೩೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕನ್ನಡ ಪರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಸದಸ್ಯರು ಈ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ಇವೆಂಟ್ಸ್ ಟೀಮ್ ನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಕೂಡ ಇದ್ದು, ಈಗಾಗಲೇ ಘೋಷಿಸಿರುವ ಕನ್ನಡ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹ ತಂದಿದೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ತಂಡ. ಈ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾರೋ, ಬೇಸಿಂಗ್ ಸ್ಟೋಕ್, ಸ್ಲೋವ್,ಇಲ್ಫೊರ್ಡ್ ಹಾಗೂ ಮಿಲ್ಟನ್ ಕೇನ್ಸ್ ನಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹಿಳಾ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಿಯೋ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಮಿತಿ (ಎಸ್ಎಕ್ಯುಟಿವ್ ಕಮಿಟಿ). ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿ ಪೂರ್ಣ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುವದೇ ಕೆ.ಯು.ಕೆ. ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕರ ಮುಖ್ಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಹಣಕಾಸಿನ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಆರಂಭಿಕ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡುವದು ಸಾಮಾನ್ಯದ ವಿಷಯ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಹಣಕಾಸಿನ ನಷ್ಟ ಆದಾಗ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಮಿತಿ ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು. ಕೆ. ಕಳೆದ ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ಶಿಬಿರವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಧನ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತ್ತು ಆದರೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇದು ಐದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ರೆಂಟಲ್ ಹಾಗೂ ಇತರೆ ವೆಚ್ಚದಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಪೌಂಡಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಗತ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ. ಆಗಾಗ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಚಾರಿಟಿ ಬಕೆಟ್ ಇಟ್ಟು ಹಣ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು. ಕೆ. ಮಾಡಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಹಣ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ. ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಹಲವಾರು ವಾಲಂಟೀರ್ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕೈಗೂಡಿರುವದು ತುಂಬಾ ಸಂತಸದ ಸಂಗತಿ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಶಿಸ್ತು ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿರ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ತರಗತಿಯನ್ನು ನಡೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿ ತಂಡದ್ದಾಗಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಯು.ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರ ಸಹಕಾರ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ “Contribute to KUK Kannada Kali Fund “ಎಂಬ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಲಿಂಕ್ ಮೂಲಕ ಸದ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸ್ವ–ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಿಗನೂ ಆದಷ್ಟು ದೇಣಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇನ್ನಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವದು ಖಂಡಿತ. ನಾವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಡೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಚಾರಿಟಿ ಗೋಸ್ಕರ ಹಣ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿತು ನಮ್ಮ ಸಂಕೃತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳೆಸುವದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಯಾಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಾರದು?

ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷದಿಂದ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಇದೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಹಾಗೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗರು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡುತ್ತೇವೆಯೇ? ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ನಡೆಯುವ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ದೀಪಾವಳಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ. ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರನ್ನ ಸೇರಿಸಿ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಒಂದು 700 ಕನ್ನಡ ತಲೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿರುವದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ನಿಜವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಕೇವಲ 700 ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವೇ? ವರ್ಶದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆದರೂ ಗುಜರಾತಿ, ಪಂಜಾಬಿ ಸಮೂದಾಯದ ತರಹ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ಒಂದು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಯಾಕೆ ಸೇರುತ್ತಿಲ್ಲ?
ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚ ಸ್ವಭಾವದವರು. ನಾನು ನೋಡಿ ತಿಳಿದ ಪ್ರಕಾರ ಕೆಲವು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರಲು ಮುಜುಗರ. ಎಷ್ಟೋ ಕನ್ನಡಿಗರು ಹೊರ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವರವರ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕನ್ನಡ ಸಂಘಗಳ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಯಾಕಪ್ಪ ಬೇಕು ಎಂಬ ಒಂದು ಭಾವನೆ ಕೆಲವು ಜನರ ಮನದಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದೋ ಏನೋ. ಆದರೆ ನಾನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊಸ ಕನ್ನಡ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಕನ್ನಡ ಪರ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ಚಟುವಟಿಕೆ ಅಥವಾ ಸಾಂಸ್ಕ್ರತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ಯಾಕಪ್ಪ ನನಗೆ ಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಆಗಾಗ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಏನೇ ಇರಲಿ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಆಂಗ್ಲ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಈಗಿನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿ ಬಿತ್ತರಿಸಲು ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರೆಲ್ಲ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಒಂದೇ ಚಾವಣಿಯ ಕೆಳಗೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದರೆ, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸಂತೋಷ ಬೇರೆ ಏನಿಲ್ಲ.

ಹೌದು ಕನ್ನಡ ಸಂಘಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಹಲವಾರು ಕನ್ನಡ ಗುಂಪುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳೀಯ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ವಾಟ್ಸಪ್ಪ ಗ್ರೂಪ್ ನಿಂದ ಈಗ 50 ರಿಂದ 100 ಕನ್ನಡಿಗರ ಗುಂಪು ಸ್ರಷ್ಟಿಸಿ ಕೆಲವೇ ಘಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಯೋಜಿಸಿ, ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ, ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಟ್ಯಾಗ್ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದ ಖರ್ಚನ್ನು ಹಂಚಿ ಪಾಲು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದು, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿಸಿ, ಪಕ್ಕದಿಂದಲೇ ಊಟ ತಿಂಡಿ ತರಿಸಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು. ಇನ್ನು ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಆಗಿ ಹೋದರೆ, ಒಂದು ಪ್ರೈವೇಟ್ ಕಂಪನಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಕನ್ನಡ ಫಿಲಂ ಸ್ಟಾರ್ ಕರೆಸಿ ಅಥವಾ ಚಲನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವದರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅರ್ಹತೆ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ಅವರ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇದ್ದರೆ ಹಾಗೂ ಅದರ ಗುಣಮಟ್ಟ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಎಲ್ಲ ತರಹದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕನ್ನಡ ಸಂಘದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅನುಭವ ಪಡೆದು, ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಕಮ್ಯೂನಿಟಿ ಇಂಟರೆಸ್ಟ್ ಕಂಪನಿ (ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ) ಅಥವಾ ಚಾರಿಟಿ ಸಂಸ್ಥೆ ತರಹ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡಿ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ತೆರಿಗೆ ರಿಟರ್ನ್ ನೀಡಿ ಅದನ್ನು ವರ್ಷ ವರ್ಷ ನಿರ್ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ತರಹದ ಪ್ರಯಾಸಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರ ಬೆಂಬಲ ಸದಾ ಇರಲಿ.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ – ಪ್ರಸ್ತುತ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡ ಗುಂಪುಗಳು

ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ಹೆಸರು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಾದರಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ
ಕನ್ನಡ ಬಳಗ (UK )ಚಾರಿಟಿ ಸಂಸ್ಥೆಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು. ಕೆಕಮ್ಯೂನಿಟಿ ಇಂಟರೆಸ್ಟ್ ಕಂಪನಿಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಕನ್ನಡ ಉತ್ಸಾಹಿಗಳು ವೇಲ್ಸ್ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಡಾರ್ಸೆಟ್ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಸ್ಕಾಟಿಷ್ ಕನ್ನಡ ಸಂಘ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಕನ್ನಡ ಕಸ್ತೂರಿ ಕೆಂಟ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ನಾರ್ತ್ ಈಸ್ಟ್ ಕನ್ನಡ ಕೂಟ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಕೇಂಬ್ರಿಜ್ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಯಾರ್ಕ್ ಶೈರ್ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ಕನ್ನಡ ಬಳಗದ ಶಾಖೆಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲ
ಮ್ಯಾಂಚೆಸ್ಟರ್ ಕನ್ನಡಿಗರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ಕನ್ನಡ ಬಳಗದ ಶಾಖೆಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲ
ರೇಡಿಂಗ್ ಕನ್ನಡ ಮಿತ್ರರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಹಾರೋ ಕುವೆಂಪು ಕನ್ನಡಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್ ಗುಂಪು ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಬ್ರಿಸ್ಟಲ್ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್ ಗುಂಪು ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ೨೦೧೬
ಸ್ಕಾಟ್ಲೆಂಡ್ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಘ - ಆಬರದೀನ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್ ಗುಂಪು ಕನ್ನಡಿಗರ ಸಂತೋಷ ಕೂಟ
ಕನ್ನಡ ಕಸ್ತೂರಿ - ಲೀಸೆಸ್ಟರ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ನ್ಯೂಬರಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್ ಗುಂಪು ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಸಟಾನ್ ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್ ಗುಂಪು ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಸ್ವಿನ್-ಡನ್ ಕನ್ನಡ ಬಳಗಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್ ಗುಂಪು ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಕನ್ನಡ ಬಳಗ ಬೆಲ್ಫಾಸ್ಟ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ Kannada BBQ 2017
ಮಿಲ್ಟನ್ ಕೇನ್ಸ್ ಕನ್ನಡಿಗರು ಕನ್ನಡಿಗರು ಯು.ಕೆ ಶಾಖೆ ಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭
ಡರ್ಬಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ಕನ್ನಡ ಬಳಗದ ಶಾಖೆಯುಗಾದಿ ೨೦೧೭

*ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಚಲನ ಚಿತ್ರ ವಿತರಣಾ ಕಂಪನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಲಿಮಿಟೆಡ್ ಕಂಪನಿಗಳು ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಾಲಿವುಡ್ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಲಿಲ್ಲ

ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ!

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳ ಭರ್ಜರಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಾಣಬರುತ್ತಿದೆ! ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ಕೇವಲ ಲಂಡನ್ ಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು. ರೇಡಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಬರ್ಮಿಂಗ್ಹ್ಯಾಮ್ ನಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಬೋರ್ಡ್ ಆಫ್ ಫಿಲಂ ಕ್ಲಾಸಿಫಿಕೇಶನ್ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಪ್ರಕಾರ ಕಳೆದ ೧೦೦ ವರ್ಷಗಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಏಳು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಮಾತ್ರ BBFC ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಕಳೆದ ೬ ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಕನ್ನಡದ ಎರಡು ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳು (ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ೨ ಹಾಗು ಕಿರಿಕ್ ಪಾರ್ಟಿ) BBFC ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿವೆ.

“ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ೨” ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗುವ ಮುನ್ನ ಕಳೆದ ೧೦ ವರ್ಷಗಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಏಕೈಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ನಲ್ಲಿ ಸೂಪರ್ ಹಿಟ್ ಚಿತ್ರ ರಂಗಿತರಂಗ ಕೂಡ BBFC ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಪಡೆಯದೇ ಕೇವಲ ಖಾಸಗಿ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ರಂಗಿತರಂಗ ಚಿತ್ರ ಅನೇಕ ಯು.ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದಿದ್ದು ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸಾಧನೆ.
ಪುನೀತ್ ರಾಜಕುಮಾರ ನಟಿಸಿರುವ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಚಿತ್ರ KUK Talkies ಮುಕಾಂತರ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಎಂಟು ಯು. ಕೆ. ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಏಕೈಕ ದಿನ ನಾಲ್ಕು ಕಡೆ ಖಾಸಗಿ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಗೋದಿ ಬಣ್ಣ ಸಾಧಾರಣ ಮೈಕಟ್ಟು ಚಿತ್ರ ಸುಮಾರು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡಿತ್ತು.
೨೦೧೬ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ “ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ೨” ಚಿತ್ರ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ದಿಕ್ಕು ದಿಶೆಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿತು. ಮೊದಲು ಕೇವಲ ಬೆರಳು ಲೆಕ್ಕ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾದ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ, “ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ೨” ಮೂಲಕ ೧೭ ವಿವಿಧ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ೨೫ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಕಾಣಿತು. ಸಿನಿ ವರ್ಲ್ಡ್, VUE ಸಿನಿಮಾ ಹಾಗು ಖಾಸಗಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮೂಲಕ ಹಲವಾರು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್, ಸ್ಕಾಟ್ಲೆಂಡ್ ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವ ಒಂದು ಅವಕಾಶವನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಕಳೆದ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳು ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ನಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಸಧ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯತ್ತ ಪಯಣ ನಡೆಸಿರುವದಂತೂ ನಿಜ. ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ನಟಿಸಿರುವ ಚಲನ ಚಿತ್ರ “ಕಿರಿಕ್ ಪಾರ್ಟಿ”! ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು VUE ಸಿನಿಮಾಸ್, ಸಿನಿ ವರ್ಲ್ಡ್ ಸಿನಿಮಾಸ್, ODEON ಸಿನಿಮಾಸ್ ಹಾಗು ಒಡಿಸ್ಸಿ ಸಿನಿಮಾಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಯು. ಕೆ. ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭರ್ಜರಿ ಹಾಗು ಬ್ರಹತ್ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ಹಲವಾರು ಉತ್ಸಾಹಿ ಯು. ಕೆ. ಕನ್ನಡಿಗರು, ಉತ್ತಮ ಪ್ರಮಾಣದ ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳು ಹಾಗು ಸಹಾಯಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಪಕರು. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಉತ್ತಮ ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳು ಯು.ಕೆ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯತ್ತ ತಮ್ಮ ಒಲವನ್ನು ತೋರಿಸುವದಂತೂ ನಿಜ ಆದರೆ ನಾವು ಕನ್ನಡಿಗರು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮದ್ಯಂತಿಕೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿ ಸಿನಿಮಾ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಮೂಲಕ ಯು. ಕೆ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಧನೆ ಬೇಕೇ?

Lanzarote – Canary Islands

http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/IMG_5025.jpg
IMG_5025
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0376.jpg
DSC_0376
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0375.jpg
DSC_0375
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0318.jpg
DSC_0318
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0314.jpg
DSC_0314
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0274.jpg
DSC_0274
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0244.jpg
DSC_0244
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0206.jpg
DSC_0206
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0204.jpg
DSC_0204
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/IMG_5024.jpg
IMG_5024
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0287.jpg
DSC_0287
http://www.ganabhat.com/wp-content/uploads/2017/01/DSC_0148.jpg
DSC_0148

Karnataka Diaspora in the UK

Despite being the seventh largest state in India by area and the eighth largest by population, Karnataka and by extension, the Kannadigas are under represented and tend to live anonymous life outside India.
But in the last decade, the Karnataka Diaspora in the UK is definitely on the surge. Today it is estimated that there are more than 15,000 NRIs from Karnataka state settled or living in the United Kingdom. Thanks to those prominent personalities and Kannada Organisations engaged actively promoting Kananda Language and Culture in the United Kingdom. KannadigaruUK (also known as KUK) over the last decade has been hosting Kannada Rajyotsava (Karnataka State Formation Day) every November inviting artists, known personalities from the home state as well as promoting local talents. Initiatives such as Kannada Kali (Learn Kannada) for the kids is indeed motivating many Karnataka people to participate actively in the community and contribute to its progress.

Recently, KanandigaruUK a community interest organisation celebrated Kannada Rajyotsava for the 12th time and it was another memorable day for Kannada community in the UK attended by nearly 700 people from all corners of UK. While speaking on the occasion, Shri Mattur Nandakumara from Bharatiya Vidya Bhavan, a prominent personality hails from Karnataka reminded the audience about the value of mother tongue and the bond and connection that every NRI has with their motherland.
Former mayor of London Borough of Lambeth and community medical doctor, Dr Neeraj Patil is widely popular amongst the UK Kannada Community. Dr Neeraj Patil conceived the idea of having a statue of 12th century social reformer Basaveshwara on the banks of river Thames in London. Dr Patil invited Indian Prime Minister Shri Narendra Modi to unveil the statue in Novemebr 2015. Basaveshwara is the first Kannadiga in whose honour the statue is installed in London. Today, Basaveshwara Statue is a landmark that holds special place in the hearts of every Kannadiga.

There are many individuals from various fields spreading the richness of Karnataka and representing NRI community in the United Kingdom. When it comes to key festivals like Yugadi, Diwali and Sankranthi, it is more common these days that people of Karnataka living in different regions of UK coming together to celebrate with their friends and families. Kannadigas in UK are also very well represented in the NRI Forum Karnataka and within UK based forums like British South Indians.

It is also worth to note that for the first time Karnataka was well represented at the Indian Independence day celebration in London and traditional form of dances such as “Yakshagana” and folk dances were performed as part of the Independence Day cultural event.
In the coming years there will be more and more opportunities for UK Kannadigas to get actively engaged in the field of business, art, culture and tourism. I sincerely hope that the Kananda Community in UK grows strong in the near future.

Golden Memory – JNV Life

Student life is the life one cannot go back. Those are the golden days of our life. I am sure a lot of us will have some atrocious yet very hilarious experience of few infamous incidents. Even today at this age those incidents will leave us clueless. With this article, I have tried to bring out some hidden facets our student life. These incidents even today brings a sense of jesting within me at the same time keeps my mouth shut on some of the characters involved in these stories. Although at a hypothetical level we discuss these incidents whenever we meet in a common forum but these are never shared openly. Many times these facts are twisted and turned and then become a new version of the story. Let us pick some of them as we go through this article.

The Ghost Hunt
Let’s flash back to 1988 when we started our journey into Navodaya Vidyalaya Shettigeri. We were bunch of kids left in the woods away from our parents and from our family. Shettigeri was a place, which was unique in the sense that it was named after our freedom fighters. The vegetation of Saihadri hill surrounding the school gave a different perspective of life. As the dusk settled in, the place used to get more silent and innocent. If we take the students and our staff from the equation, it literally made the School as an old ancient structure with no life to it. Some of our friends seriously believed in the fact that there were few ghosts roaming around in the dark.
It was a short recess after a heavily toiled out Hindi madam’s class. My buddy and I were releasing our pressure next to a tree and my buddy suddenly came up with this conversation. “Le Bhatta illi bootha ideyallo… have you ever seen the flying and singing ghosts in the night?” The statement took me by complete surprise. I laughed at him and said, “Come on boy, nothing here, you must be kidding dude”. But my buddy replied back “Tere ko dikhadoonga Bhatta”. My buddy refused to accept the reality instead he challenged me to be awake in the night and insisted me to accompany him in this act of ghost hunting. Initially, I was not keen to buy his idea but later somehow he convinced me to be a part of his plan to encounter the ghost. It was one of those days where we forgot what was happening around us and we kept dreaming only about the ghosts. There was an awful lot of excitement built up till the mid night to encounter the ghost.
We finished our regular classes followed by our PET session and the mandatory study after the dusk. Daily dose of our Hammanna’s dinner had already settled in our tummy. But inside us there was a kind of excitement running deep beneath. School leader was ready in the presence of our principal, Sri. TKK Tatacharya to go through the daily rituals of final head counting. We both had other ideas. We were only thinking about the ghost encounter and everything going around us was inconsequential. The night arrived at last and it was our time to spot the ghost. We somehow sneaked through the side of Shakthi house dormitory. There was a small passage between the Shakti house dormitory and the classroom where most of the boys used to hang out during the class intervals. We thought that was best route to go into the side by woods to gain access to the ghost. Tentatively bit shaken but yet with the confidence of encountering the ghosts, we proceeded towards the side fence of Shettigeri School. As we climbed through the fence, to our horror, we spotted a flashlight from far ahead distance. As soon as we spotted the flashlight, my friend yelled loudly, “Ye Bhatta bhoothale”. With a single breath, we just ran from that spot and we were off enclosed in our duvet within a flash. Did you think that was a ghost? Hold on…
Next day morning, Bhairappanna told me that he spotted two ghosts near the fence when he went to release his overdue food. I was laughing within myself yet could not tell him that it was both of us who were near the fence that night!!

Jailbreak
I am sure a handful of us know the meaning of Jailbreak, don’t we? Jailbreak is a term used mainly by the Apple crazy gadget gurus, which is the process of removing the limitations imposed by Apple on the device running iOS operating system. I must say that the word existed since the beginning of our JNV school life. Though the limitations imposed was different in this instance.
“Boys and girls, wake up early in the morning and get ready for Bournvita. Boost is the secret of your energy. Make sure those who are selected for the cluster level competition, have a daily dose of “koli motte”. Get ready and finish five rounds of running before you head onto play kho kho, kabaddi, aatya paatya or practice disk throw, and javelin through. Make sure you shine your shoe before the prayer time. It doesn’t matter how dirty the socks may be” Discipline, discipline and discipline. If someone gets late for the prayer, crawling punishment until our principal sir says stop. This was indeed fun to many of us, at the same time it was indigestible to many. Basya, Parkya, Manjya and Yellya were bit too stronger to digest these sorts of punishment but there were few handful creatures who would struggle to cope with the pace in which things were moving in the Vidyalaya.
On that day back in Shettigeri, like the usual custom, we all gathered for the night assembly for our regular head count. Different house leaders counted their respective heads and reported back to the school leader. The school leader took the count and reported back to the teacher who was on the duty. On few occasions we used to have our principal TKK Tatacharyaji wandering around actively monitoring the progress. When our principal sir is around we always used to tuck ours tails and maintain a pin drop silence. We always used to have couple of mute spectators mainly Gajanananna and Bairappanna. Bairappanna always used to stand in a “Vishram” position with a battery (torch) in his hand and both of his feet stuck to the ground always unmoved. On this day, we had our Principal sir taking in charge of the night assembly proceedings. Unfortunately to his horror, sir was up for a major shocker. There was one less head in the final counting figure. Can anyone guess who was that boy?
We had this boy who was strongly built, yet shorter in height. For some reason he started to believe that our school was like a Jail and our teachers were like jail superintendents. This may be the influence of watching some Hindi movies like Deewar or Don. We used to watch movies every 15 days normally on a Sunday in the presence of Hindi Madam. Our Art sir normally supplied VCR cassettes. Hindi Madam always used to have non-negotiable very strict rules when it comes to speaking Hindi. As per Hindi madam’s selection, on a given day everyone should speak only in Hindi. Although I must point out that whenever we had this rule, it used to be a celebration day for one of our Hindi speaking friend who basically hailed from the north west part of India but settled near Dandeli with a broken Kannada and a peculiar accent. Although I must admire his confidence in refusing to accept that he was weak in Kannada.
Coming back to this Jail breaker, the small big boy thought he could easily jump the Navodaya wall and escape into the woods thereby safely reaches his home. I think his house was few 100 Kilo Meters away from Shettigeri. The intention was very clear in his mind. The small big boy had slipped out in the dark and escaped through the gate. This was a major and successfully executed jailbreak. The intention was brave, execution was great, but covering that distance without any public transport was definitely not worth considering the effort he took to escape. Gajanananna and Bairappanna were immediately in action with a battery in their hand and the cycle peddles in their leg to search for this small big boy. Later we found out that the boy was located nearby village next day morning. I still remember what principal sir spoke in his typical unique Kannada accent during the next day night assembly “Yawanara tappisikanda hodara, avana chamadi tegiteeni mattha koli koorstheena”

Appana Angi (Daddy’s Shirt)
There were many trends existed during our school days. To name few, we had “baggi” pants, dogale chaddis and pleated shirts. One trend that was outside the norm was “Appana Angi”. The concept was simple. It was all about getting your favourite dad’s long sleeve shirt, no matter how big or what size but make sure you neatly wear them during the out-of-class and after PET hours. This trend was spotted by some of our boys. The trend was mainly predominant from our girl students simply because one could hardly spot a boy wearing “appana angi” but when a girl wears, this could be easily spotted due to its freestyle nature. One of our junior girls was very often spotted wearing “Appana Angi”. This was the term coined by some of our impeccably genius yet notorious boys and the whole talk about this trend was limited within a small group of boys for a very short period of time. Not to forget, these boys were highly skilled in throwing some interesting banters at each other.
On a fine late evening after our dinner, once again it was time for our routine head count. The girl was leading the proceedings as the school leader. I was responsible for providing the head count for my class. The same bunch of impeccably genius yet notorious guys started shouting “Appana Angi” from the backside of the queue. Since I was an expressive character, I could not control my laugh, I went behind the queue and tried to pacify those boys but in the process I uttered loudly “Ye Yakrappa Appana Angi antha heltideera”. The school leader overheard this and the matter was reported to the highest authority, the Principal sir. I was asked to see our principal sir to explain my version and to give my apology. Although, I categorically denied my involvement, at the end it was a mixed feeling of getting caught for no mistake of mine.

Very few may term this as banter but I still feel there is a room for “Appana Angi” and by all means it’s a cool trend to be embraced. These impeccably genius yet notorious folks will always come up with a new jargon even if you wear your own “Lungi”.

The Doors –Break On Through (to the other side)
This is not about the American rock band and their debut album but I must say it was the most miscalculated door breakage happened in the history of JNV Uttara Kannada. Not only this was miscalculated mischief, but also in some sense it was completely mishandled until the teachers and the Principal sir came to know about the real perpetrator. The act was perceived as infamous. The damage was definitely evident but consequence of it made everyone pondering and more importantly there were some uneasy tensions caused between all the staff and the students.
The whole door-breaking act was bit too physical in nature and tricky to perform. Imagine some of the Bollywood and Sandalwood movies. Imagine you got a corridor passage with a door in front of you and a plain wall behind you. The act was to run like Ussaign Bolt, kick the door and back on to your position within a flash. While performing this act near our famous gymnasium place, one of our boys broke the door and guess what, the door was shattered into pieces and to the guys horror it was one of our teacher’s room door. There was no way to break on through the other side but what he found was a trunk which came all the way from UP.
This act was performed during the dusk end of the day hence hardly any spotted this stunt. There was one person from our batch involved in this act, but he was a mute spectator, some even said he was the protector. The boy was unhurt but he went underground for couple of days. A panel of teachers and Principal sir himself identified a list of possible suspects. Suspension letters were typed and kept ready. The letter was sent to parents to come and meet the Principal sir immediately. I was shocked, disappointed and I was in completely miserable state when I heard from Hariharanna that a letter was sent to my home address asking my parents to come and meet the Principal. Thankfully, that letter did not reach my dad as he used to work far away in Dharwad during the week. Two days after the incident, my brother with my uncle arrived at the school gate asking what has happened and why the school has sent a letter to meet the Principal. Fortunately, the matter was settled by then and the real culprit was found. I was happy that I had my second life to continue in the JNV, obviously for no fault of mine but more than that I felt sad about the fact that an innocent act (yet highly unacceptable act) of someone has cost his valuable two years into the JNV School.

The Darkstone

For those who are not aware of this, Darkstone is an action role-playing game created by a French developer in the year 1999. I think we had already invented this game while we were in class XII in the year 1992. The actual computer game can be played as a single player or in a multiplayer mode. In this case, it had come to my notice that a few of our classmates who were very noble and yet adventurous chose to play a multiplayer game. In the actual computer game, the Multiplayer games may be cooperative or competitive. In our case, the bunch of boys chose to play in a cooperative mode. Unlike the actual computer game, there were no massive destructive weapons or armours involved but these guys chose to make use of low cost natural resources mainly few small stones. The nature of the game was so complex that there was no real target to choose but a couple of lampposts moving in the ground. These lampposts had no fixed location; one could imagine a moving lamppost in the dark, which keeps changing position from one place to another. This game was bit risky in its entireness. When the stones thrown by the players hit the lampposts, there was every possibility that the moving lampposts could take a picture of these folks, and to add to the complexity, these lampposts could make whistle noises when they sense the stones coming at them. The key strategy for this game was to throw the stone and disappear in the dark. I was told that this game was played very professionally during the end of our JNV time. Although there was no real damage done to the lamppost(s), I was told that due to risky nature of the game, the game was played very safely as a secret mission. This is hard to visualize but few of my classmates talk about this game even today in a closed huddle.

I would not recommend this game for anyone but you may feel free to try the computer version of the game under a very strict parental supervision.

Note: Excluding few others and me, some characters and the story sequence appearing in this article are fictitious. Any resemblance to real persons, living or pretending to be sleeping or dead, is purely coincidental

My Unforgettable Moments of JNV Life

Selection Letter
When I gave my entrance examination for Navodaya Vidyalaya, there were no expectations from my parents or my primary school teachers. There were at least half a dozen of bright students ahead of me who were pretty confident of getting selected. I think I was a surprise package in the lot.

On a beautiful dusty day in the evening, I was busy doing my daily rituals of playing “hedepente” bat (bat made up of coconut branch) cricket with few kids of my age in the middle of a muddy wet “gedde bayalu” (paddy field). There came this news from my aunt who was also a teacher at my school informing that I got selected for Navodaya!! “Nammane Gappati Navodaya select aayja” was the main news headline for all the neighbours and relatives. Well, the decision was not that complicated. As responsible parents, my mom and dad obviously asked my opinion first. I never really thought about the consequence of leaving home, going to a faraway place at that stage but I was very happy to get away from my current school and explore the new place. From my mother’s perspective, she had one less boy to handle as both I and my brother used to fight a lot at home and always we used to bring our mother as the mediator.

First week of Shettigeri

Shettigeri, a beautiful place near to Ankola is where I started my journey of Navodaya Vidyalaya. I still remember the first day of my Navodaya! In fact, I was the first student to enrol. Everything was new to me. My first friend at the JNV was Vinay Vernekar. The first week away from home was the most unforgettable moments of my Navodaya life. Every face in the dormitory was unknown. We had new teachers, new routine, and brand new double decker cots in the dormitory. We all spoke the same language but there was one fellow Rajendra Shekawat who could hardly speak Kannada. There were loads of things to explore in the school. I just somehow went through the first week of JNV. I was eagerly waiting for my parents to visit me on a sunny Sunday, Feb 7th 1988!! The eagerness busted into tears when I saw my parents after a gap of one week. Believe or not, we had one girl called Suchitra Nayak who actually hails from a nearby village of Ankola. She was crying like mad even though her house was a stone throw away from the Shettigeri School!! The rest all is part of the history!!

Shakthi House Leader
I don’t know why, but I was made the house leader for the newly formed “Shakthi” house. My favourite PE Teacher Mr Bharshetty sir was my housemaster and our music madam was our housemistress. Once we had a visit from our Uttara Kannada district commissioner coming to our school for a special visit and we had to do a march fast from the shettigeri school gate to the school entrance. I was chosen as one of the “sainik” along with the school leader Vinod Shanbag, Shrinivas Naik, Manjunath Naik (we call him Logi for is enormous reflux while fielding) and Vivek Borkar! Those initial days taught us discipline, patience and the core values, which I still try to follow as a routine. I remember we had the first half term vacation to start, on that day our parents were supposed to come to the school and pick us for 10 days of break. I was sitting in the classroom thinking and looking somewhere. Unfortunately, that was our Hindi madam’s class and she immediately sent me out of the class asking me to sit as “Murga” for indefinite time. Our beloved housemaster and the PET sir were passing through and asked me in a worried tone, “Yen aaythappa GM”! I was just crying without controlling my emotions! I still remember Mr Bharshetty sir taking a bit of fight with Hindi madam telling that the punishment was bit harsh on his “shishya”. All was fair and good at the end!! More than mourning about the punishment we learnt good discipline during our early part of our Navodaya.
Shakthi house was full of drama and fun, we did well as a team in many of the inter house competition! We had some talented individuals in our house. Shakthi, Bhakthi, Keerthi were the initial houses which many of us from Shettigeri days relate to each other and adding to our excitement we had TKK Tatacharya sir as he principal who always tried to infuse the Sainik School culture into the Navodaya!

The Infamous Hair Cut
We had a very interesting person by name Mukund from the local hair saloon in Kumta. He was a contracted Barber for all our JNV boys. He was instructed by our Sri. Suresh Suligavi sir (PET sir) to make sure that every student gets the same type of hair cut which meant that we were not allowed to keep even a little bit longer hair compared to others!! It was more challenging job for this guy Mukund. Since I was a local boy hailing nearby place
, Mukund used to be bit lenient with me when it comes to the hairstyle! All I remember Mukund telling me “GM Bhat, this hairstyle looks great!” Not to forget, those were the days we were trying to be smart and look nice with“iStyle”, may of you know why!! Whether you call it as my fate, our PET sir found out during the evening assembly count that my haircut was not done as per the specification. “Ye GM Bhat B@@d S@!!£ M%^&£ Yenle… THAAAAD” well, the rest is as we say history. Once again the discipline, consistency and equality is what we had great pride to take away from our school days!

Finally – The graduation day!
It is indeed hard task to describe on a page about how those six years of JNV life was spent. We were at times notorious but quite often brilliant!! We had lot of things to share between us. Each one of us lived, breathed, ate, played and relaxed together. If someone asks me to quote a best example on the teamwork and team ethics, I would quote our JNV life without any hesitation. We had number of migrated students from Uttar Pradesh and Madhya Pradesh, but there were no language barrier between the students. We took the entire social studies examination in Hindi medium in our class X curriculum. Writing an examination in Hindi medium was not perceived as a challenge at all. Thankfully, we managed to pass by a good margin. I believe the hardest thing for any of our JNV Alumni is to pick and quote the best and the most unforgettable moment of the school, because every moment was so brilliant and fantastic. We had seen many teachers join us in the journey for a brief time but every one of them has left their own unique mark in our heart and soul.
We had seen some lows and highs of JNV and our fellow students. One of my colleagues here in the United Kingdom asked me very politely after looking our old pictures, “Oh! You guys were on bare feet”, I answered her smiling “yes we were in bare foot, that’s how our life was”! (that was for the time when we used to loose our sandals given by the school). The key thing is that today, when we reflect back, everything looks so nice.
I still remember the last Morning Prayer session where we presented a “Dias” as a token of our remembrance after a lot of deliberation among our classmates! Today, there are 1500+ students have successfully completed their Navodaya life but I guess the only thing that is common among us is those quality days we spent together throughout our golden journey of JNV life! I have only one message to those young and bright children currently studying in the Navodaya – “Please enjoy what you do. Think about the good things you have done in your life and always keep motivated to succeed”. I think we all owe to our childhood and I am sure the friendship, laugh and cry we had together will always lasts long and we can never ever forget those golden moments of our childhood.

If you want to know more about my school Jawahar Navodaya Vidyalaya experience, please feel free to write to me on ganabhat@gmail.com

Gartner BI Summit 2016 – London

gartner-bi-03-2016

I had an opportunity to attend this year Gartner Summit in London. Here is an exert of the Keynote: Gartner’s Top Predictions: The Future Is a Digital Thing

Gartner Description:

This session highlights the most critical predictions for the near- and long-term future. The effect of digital business has pushed many companies into more risky decisions. But, opportunities will arise to make the risk worth considering. Technologies such as the Internet of Things and smart machines will make the future a “digital thing.”

Session Summary:

An excellent session that provided lot of insight into what Gartner thinks about the future. In summary, they are:

  1. By 2018, 20% of all business content will be authored by machines
  2. By 2018, 6 billion connected things will be requesting support
  3. By 2020, autonomous software agents outside of human control will participate in 5% of all economic transactions
  4. By 2018, more than 3 million workers globally will be supervised by a “roboboss”
  5. By 2018, 50% of the fastest-growing companies will have fewer employees than instances of smart machines
  6. By year end 2018, customer digital assistants will recognize individuals by face and voice across channels and partners
  7. By 2018, 2 million employees will be required to wear health and fitness tracking devices as a condition of employment
  8. By 2020, smart agents will facilitate 40% of mobile interactions, and the post-app era will begin to dominate
  9. Through 2020, 95%of cloud security failures will be the customer’s fault

Some of the above are already happening on the ground. Overall, interesting days are ahead for BI.